اخبار داغ ایران اخبار ایران و جهان در زمینه هنرمندان ، حوادث ، علمی ، اقتصاد ، نظامی ، انتخابات ، سیاسی ، فرهنگی را در این سایت مشاهده کنید.
عبدالعظیم همایونی، از فعالان کارگری، در گفتوگو با ایلنا، با اشاره به فشارهای فزاینده هزینههای زندگی بر دوش کارگران و کاهش قدرت خرید آنها، همچنین پیامدهای افزایش قیمت سوخت، اظهار داشت: امروزه بسیاری از کارگران نه برای بهبود زندگی و رفاه، بلکه صرفاً برای تأمین حداقلهای لازم برای ادامه حیات تلاش میکنند.
این فعال کارگری تأکید کرد که دغدغه اصلی کارگران، دستیابی به ثروت و رفاه نیست، بلکه تأمین یک زندگی حداقلی و آبرومندانه است. وی افزود: واقعیت زندگی کارگران ساده و تلخ است؛ دستمزدی که دریافت میکنند، پاسخگوی هزینههای روزمره نیست و هر روز بخش بیشتری از درآمد خانواده صرف تأمین نیازهای اولیه میشود.
به گفته وی، افزایش مستمر قیمت کالاها و خدمات در حالی اتفاق میافتد که درآمد کارگران متناسب با این افزایش هزینهها رشد نکرده است. در چنین شرایطی، هزینههای مسکن، خوراک، درمان، آموزش، حملونقل و سایر نیازهای اساسی، سهم بیشتری از درآمد خانواده کارگری را به خود اختصاص داده و قدرت خرید آنها را بیش از پیش کاهش داده است.
این فعال کارگری با یادآوری تجربه گرانی کالاهای اساسی پس از حذف ارز ترجیحی، بیان کرد: بار اصلی این سیاست بر دوش خانوادههای کمدرآمد و کارگری بوده است. گزارشهای اقتصادی و آمار نیز نشان میدهد که پیامدهای حذف ارز ترجیحی در بازار کالاهای اساسی و سبد معیشت خانوارها همچنان ادامه دارد و افزایش قیمت مواد غذایی نقش مهمی در تشدید فشار تورمی بر مردم داشته است.
همایونی معتقد است: در چنین وضعیتی، هر تصمیم اقتصادی جدیدی که به طور مستقیم یا غیرمستقیم هزینههای زندگی را افزایش دهد، باید با توجه ویژه به وضعیت مزدبگیران و اقشار کمدرآمد اتخاذ شود؛ زیرا کارگران توانایی جبران افزایش هزینهها از طریق افزایش درآمد را ندارند و در بسیاری از موارد، دستمزد آنها پیش از پایان ماه صرف هزینههای ضروری زندگی میشود.
وی با ابراز نگرانی از افزایش قیمت بنزین و تأثیر آن بر هزینههای زندگی گفت: مسئله تنها به قیمت پرداختی در جایگاههای سوخت محدود نمیشود. افزایش قیمت بنزین میتواند از طریق افزایش هزینه حملونقل، کرایهها و جابهجایی کالا، و همچنین از طریق افزایش قیمت سایر کالاها و خدمات، به بخشهای مختلف زندگی خانوارها منتقل شود؛ این موضوع برای کارگران اهمیت مضاعفی دارد، به گونهای که حتی میتوان گفت پس از افزایش قیمت بنزین، کل دستمزد یک روز کارگر ممکن است صرف هزینه جابهجایی شود!
این فعال کارگری تأکید کرد: در صورت افزایش قابل توجه قیمت سوخت، فشار تنها به مصرفکننده مستقیم بنزین محدود نخواهد ماند؛ زیرا بخش قابل توجهی از کالاها و خدمات به حملونقل وابسته هستند و افزایش هزینه جابهجایی میتواند به افزایش قیمت تمامشده کالاها منجر شود.
همایونی در ادامه با اشاره به شرایط اقتصادی کنونی، شکاف بین درآمد و هزینه را مشکل اصلی کارگران دانست و گفت: این شکاف با افزایش مداوم قیمتها، هر روز عمیقتر میشود. کارگران به سختی میتوانند نان شب خانواده خود را تأمین کنند. امروز افزایش هزینههای ضروری زندگی، بخش قابل توجهی از دستمزد را پیش از آنکه صرف نیازهای رفاهی یا پسانداز شود، مصرف میکند. در چنین وضعیتی، کارگر نه تنها امکان پسانداز و تأمین آینده را از دست میدهد، بلکه حتی تأمین برخی نیازهای جاری خانواده نیز به مسئلهای دشوار تبدیل میشود.
وی توضیح داد: در سالهای اخیر، افزایش قیمت کالاهای اساسی و کاهش قدرت خرید باعث شده است سهم خوراک، مسکن و سایر هزینههای ضروری در سبد خانوار افزایش یابد.
او تأکید دارد که سیاستگذاری اقتصادی باید آثار مستقیم تصمیمات بر زندگی مزدبگیران را در نظر بگیرد و نمیتوان انتظار داشت خانواده کارگری، بدون افزایش متناسب دستمزد، بار افزایش قیمت کالاها، خدمات، مسکن، حملونقل و سایر هزینهها را تحمل کند.
به گفته این فعال کارگری، مسئله امروز کارگران صرفاً افزایش یک یا چند قلم از هزینههای زندگی نیست؛ بلکه انباشت افزایش قیمتها در طول زمان است که قدرت خرید دستمزد را تحلیل برده است. وقتی قیمت خوراک افزایش پیدا میکند، مسکن گرانتر میشود، هزینه درمان بالا میرود و حملونقل نیز گران میشود، دستمزدِ ثابت، عملاً هر ماه ارزش کمتری برای خانوار خواهد داشت.
همایونی گفت: متأسفانه کارگران در طول این سالها به جایی رسیدهاند که خواسته آنها صرفاً توانایی تأمین حداقلهایی است که یک خانواده برای زندگی آبرومندانه به آن نیاز دارد. در واقع، مسئله ما این نیست که میخواهیم ثروتمند شویم؛ مسئله ما این است که باید بتوانیم زنده بمانیم.
همایونی در پایان خطاب به تصمیمگیرندگان گفت: از مسئولان و مقامات رده بالای حاکمیت میخواهیم در تصمیمگیریهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، شرایط اخبار امروز واقعی زندگی کارگران را در نظر بگیرند و اجازه ندهند درآمد ریالی مزدبگیران در برابر موج افزایش هزینهها بیش از این تضعیف شود.
